خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روز و شب خدمت تو بی‌سر و بی‌پا چه خوشستدر شکرخانه تو مرغ شکرخا چه خوشست
۲
بر سر غنچه بسته که نهان می‌خنددسایه سرو خوش نادره بالا چه خوشست
۳
زاغ اگر عاشق سرگین خر آمد گو باشبلبلان را به چمن با گل رعنا چه خوشست
۴
بانگ سرنای چه گر مونس غمگینان‌ستاز دم روح نفخنا دل سرنا چه خوشست
صفحهٔ ۱ از ۲