خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بخند بر همه عالم که جای خنده تو راستکه بندهٔ قد و ابروی تست هر کژ و راست
۲
فتد به پای تو دولت نهد به پیش تو سرکه آدمی و پری در ره تو بی‌سر و پاست
۳
پریر جان من از عشق سوی گلشن رفتتو را ندید به گلشن دمی نشست و نخاست
۴
برون دوید ز گلشن چو آب سجده کنانکه جویبار سعادت که اصل جاست کجاست
صفحهٔ ۱ از ۲