خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آفتاب سعادت مرا شراباتستکه ذره‌های تنم حلقه خراباتست
۲
صلای چهره خورشید ما که فردوسستصلای سایه زلفین او که جناتست
۳
به آسمان و زمین لطف ایتیا فرمودکه آسمان و زمین مست آن مراعاتست
۴
ز هست و نیست برون‌ست تختگاه ملکهزار ساله از آن سوی نفی و اثباتست
صفحهٔ ۱ از ۲