خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر ماه شب افروزان روپوش روا داردگیرم که بپوشد رو بو را چه دوا دارد
۲
گر نیز بپوشد رو ور نیز ببرد بواز خنبش روحانی صد گونه گوا دارد
۳
آن مه چو گریزانه آید سپس خانهلیکن دل دیوانه صد گونه دغا دارد
۴
غم گرچه بود دشمن گو بد سر او با منبا مرغ دلم گوید کو دام کجا دارد
صفحهٔ ۱ از ۱