خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۷۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مطربا این پرده زن کز رهزنان فریاد و دادخاصه این رهزن که ما را این چنین بر باد داد
۲
مطربا این ره زدن زان رهزنان آموختیزانک از شاگرد آید شیوه‌های اوستاد
۳
مطربا رو بر عدم زن زانکه هستی، رهزن استزانک هستی خایفست و هیچ خایف نیست شاد
۴
می‌زن ای هستی ره هستان که جان انگاشتستکاندر این هستی نیامد وز عدم هرگز نزاد
صفحهٔ ۱ از ۵