خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۷۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
علتی باشد که آن اندر بهاران بد شودگر زمستان بد بود اندر بهاران صد شود
۲
بر بهار جان فزا زنهار تو جرمی منهعلت ناصور تو گر زانک گرگ و دد شود
۳
هر درخت و باغ را داده بهاران بخششیهر درخت تلخ و شیرین آنچ می‌ارزد شود
۴
ای برادر از رهی این یک سخن را گوش دارهر نباتی این نیرزد آنک چون سر زد شود
صفحهٔ ۱ از ۳