خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۷۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردددر مرگ برخورنده ابدا فراز گردد
۲
چو نظر کنی به بالا سوی آسمان اعلادو هزار در ز رحمت ز بهشت باز گردد
۳
چو فتاد سایه تو سوی مفسد‌ان مجرمهمه جرم‌های ایشان چله و نماز گردد
۴
چو رکاب مصطفایی سوی عفو روی آرددو هزار بولهب هم خوش و پرنیاز گردد
صفحهٔ ۱ از ۳