خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۷۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرودچاشنی شکر او ز دهن می‌نرود
۲
بالله ار شور کنم هر نفسی عیب مکنگر برفت از دل تو از دل من می‌نرود
۳
بوالحسن گفت حسن را که از این خانه بروبوالحسن نیز درافتاد و حسن می‌نرود
۴
جان پروانه مسکین ز پی شعله شمعتا نسوزد پر و بالش ز لگن می‌نرود
صفحهٔ ۱ از ۳