خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۹۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر آستانه اسرار آسمان نرسدبه بام فقر و یقین هیچ نردبان نرسد
۲
گمان عارف در معرفت چو سیر کندهزار اختر و مه اندر آن گمان نرسد
۳
کسی که جغدصفت شد در این جهان خرابز بلبلان ببرید و به گلستان نرسد
۴
هر آن دلی که به یک دانگ جو جوست ز حرصبه دانک بسته شود جان او به کان نرسد
صفحهٔ ۱ از ۳