خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۹۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سپاس و شکر خدا را که بندها بگشادمیان به شکر چو بستیم بند ما بگشاد
۲
به جان رسید فلک از دعا و ناله منفلک دهان خود اندر ره دعا بگشاد
۳
ز بس که سینه ما سوخت در وفا جستنز شرم ما عرق از صورت وفا بگشاد
۴
ادیم روی سهیلیم هر کجا بنمودغلام چشمه عشقیم هر کجا بگشاد
صفحهٔ ۱ از ۲