خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۹۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میان باغ، گل سرخ، های و هو داردکه «بو کنید دهان مرا چه بو دارد!»
۲
پیاله‌ای به من آورد لاله که «بخوری؟»خورم؛ چرا نخورم؟ بنده هم گلو دارد
۳
گلو چه حاجت می‌نوش بی‌گلو و دهانرحیق غیب که طعم سقا همو دارد
۴
چو سال سال نشاطست و روز روز طربخنک مرا و کسی را که عیش خو دارد
صفحهٔ ۱ از ۳