خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خدمت لبت آمد به انتجاع شکرکه از لب شکرین بخش یک دو صاع شکر
۲
تو ارتقا به سخا جو مگو نه گو آرینظر مکن که نیی یافت ارتفاع شکر
۳
لب تو است که شکر ز عین او رویدنه منتظر که رسید نسیه از بقاع شکر
۴
شکر به وقت شکر خوردنت نصیبی یافتکه بر مذاق دهان‌ها بود مطاع شکر
صفحهٔ ۱ از ۲