خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوی خانه خویش آمد عشق آن عاشق نوازعشق دارد در تصور صورتی صورت گداز
۲
خانه خویش آمدی خوش اندرآ شاد آمدیاز در دل اندرآ تا پیشگاه جان بتاز
۳
ذره ذره از وجودم عاشق خورشید توستهین که با خورشید دارد ذره‌ها کار دراز
۴
پیش روزن ذره‌ها بین خوش معلق می‌زنندهر که را خورشید شد قبله چنین باشد نماز
صفحهٔ ۱ از ۲