خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برو برو که نفورم ز عشق عارآمیزبرو برو گل سرخی ولیک خارآمیز
۲
مقام داشت به جنت صفی حق آدمجدا فتاد ز جنت که بود مارآمیز
۳
میان چرخ و زمین بس هوای پرنورستولیک تیره شود چون شود غبارآمیز
۴
چو دوست با عدو تو نشست از او بگریزکه احتراق دهد آب گرم نارآمیز
صفحهٔ ۱ از ۳