خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بسگرچه ملول گشته‌ای کم نزنی ز هیچ کس
۲
چونک رسول از قنق گشت ملول و شد ترشناصح ایزدی ورا کرد عتاب در عبس
۳
گر نکنی موافقت درد دلی بگیردتهمنفسی خوش است خوش هین مگریز یک نفس
۴
ذوق گرفت هر چه او پخت میان جنس خودما بپزیم هم به هم ما نه کمیم از عدس
صفحهٔ ۱ از ۴