خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که بر من می‌کشی خط و نمی‌خوانی مرا!بر مثال نامه، بر خود چند پیچانی مرا؟
۲
رانده‌اند روز ازل، بر ما بناکامی، قلمنیستم، کام دل آخر تا به کی رانی مرا؟
۳
در سر زلف تو کردم، عمر و آن عمر عزیزسر به سر بر باد رفت، اندر پریشانی مرا
۴
می‌دهم جان تا بر آرم با تو یکدم، چون کنمهیچ کاری بر نمی‌آید، به آسانی مرا
صفحهٔ ۱ از ۳