خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا بر نخیزی، از سر دنیا و هر چه هست با یار خویشتن، نتوانی دمی، نشست
۲
امشب، چه فتنه بود که انگیخت چشم او کاهل صلاح و گوشه نشینان شدند مست
۳
عاشق ندید، در حرم دل، جمال یاربر غیر یار، تا در اندیشه، در نبست
۴
صوفی به رقص، بر سر کوی، بکوفت پای عارف ز ذوق، بر همه عالم فشاند دست
صفحهٔ ۱ از ۳