خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن یار ترش رو را این سوی کشانیدشزین ساغر خندان رو جامی بچشانیدش
۲
زین باده نخوردست او زان بارد و سردست اوبا این همه بدهیدش جامی بپزانیدش
۳
او سرکه چرا آرد غوره ز چه افشاردزان زهر همی‌بارد تا جمله بدانیدش
۴
آن باده انگوری نفزاید جز کوریپهلوی چنین باده بالله منشانیدش
صفحهٔ ۱ از ۲