خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رویش خوش و مویش خوش و‌آن طره جعد‌ینشصد رحمت هر ساعت بر جانش و بر دینش
۲
هر لحظه و هر ساعت یک شیوه نو آردشیرین‌تر و نادر‌تر ز‌آن شیوه پیشینش
۳
آن طره پرچین را چون باد بشوراندصد چین و دو صد ماچین گم گردد در چینش
۴
بر روی و قفا‌ی مه سیلی زده حسن اوبر دبدبه قارون تسخر زده مسکین‌ش
صفحهٔ ۱ از ۴