خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که چون سروم، گل اندامی نداشت در جهان، از عیش خوش کامی نداشت
۲
هر که در راهش، نشان را گم نکرد در میان عاشقان، نامی نداشت
۳
گفت، پیشت می‌فرستم، باد را پیشم آمد، لیک، پیغامی نداشت
۴
سرو خود را، با قدش می‌کرد راستچون بدیدم، نیک اندامی نداشت
صفحهٔ ۱ از ۲