خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز کویش نسیم صبا بوی بردبه بویش دلم پی بدان کوی برد
۲
دل از چنبر زلف او چون جهد؟که باد سحر جان به یک سوی برد
۳
خیال کنارش بسی داشتندز هی پیرهن کز میان گوی برد!
۴
به پشتی رویش قوی گشت زلفدل عالمی را از آن روی برد
صفحهٔ ۱ از ۲