خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقتت خوش وقتت خوش حلوایی و شکرکشجمشید تو را چاکر خورشید تو را مفرش
۲
بخرام بیا کاین دم والله که نمی‌گنجدنی میوه و نی شیوه نی چرخ و مه و مه وش
۳
جز ما و تو و جامی دریا کف خوش نامیچون دیگ مجوش از غم چون ریگ بیا درکش
۴
زان سوی چو بگذشتم شش پنج زنش گشتمیا رب که چه‌ها دارد زان جانب پنج و شش
صفحهٔ ۱ از ۲