خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز نقش صورتت دل، نقشی نمی‌پذیردتو جان نازنینی و ز جان نمی‌گزیرد
۲
ما غرق آب و زاهد، دم می‌زند ز آتشگو: دم مزن که این دم با ماش در نگیرد
۳
پروانه‌وار خواهم، در پای شمع مردنکو هر سحر به بویش، پیش صبا بمیرد
صفحهٔ ۱ از ۱