خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار به زنجیر زلف، باز مرا می‌کشددر پی او می‌روم، تا به کجا می‌کشد
۲
نام همه عاشقان، در ورق لطف اوستگر قلمی می‌کشد، بر سر ما می‌کشد
۳
هر چه ز نیک و بدست، چون همه در دست اوستبر من مسکین چرا، خط خطا می‌کشد؟
۴
بار تو من می‌کشم، جور تو من می‌برمپرده ز رویت چرا، باد صبا می‌کشد؟
صفحهٔ ۱ از ۲