خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آمد باد نوروزی، خوش آمدبنفشه در چمن شاد و کش آمد
۲
به آب و سبزه و گل می‌کشد دلکه آب و سبزه و گل دلکش آمد
۳
خوش آمد پیش گل، می‌گفت بلبلخوش آمدهای او گل را خوش آمد
۴
گل خوشبوی نیکو رو ندانمچرا فرجام کارش آتش آمد؟
صفحهٔ ۱ از ۲