خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۱۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سنبلت را صبا بر گل مشوش می‌کندهر خم زلفت مرا نعلی در آتش می‌کند
۲
باد در وقت سحر می‌آورد بویت به منباد وقتش خوش! که او وقت مرا خوش می‌کند
۳
لعل جانبخش لبت دلهای مسکینان به لطفجمع می‌دارد، ولی زلفت مشوش می‌کند
۴
دیده تر دامنم تا می‌زند نقشت بر آبخاک کویت را بخون هر شب منقش می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲