خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگو ای ماه تا ساقی ز می مجلس بیارایدکه خورشید جهان‌آرا به دولتخانه می‌آید
۲
به بستان رو به پیروزی دمی تا باد نوروزیبه بوی زلف مشکین تو عنبر بر سمن ساید
۳
ز راه موکبت نرگس، به چشمان خار برچیند ز باد دامنت نسرین، به عارض گرد بزداید
۴
همایون گلشنی کانجا ازین ماهی کند منزل مبارک روضه‌ای کان را چنین سروی بیاراید
صفحهٔ ۱ از ۳