خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیشب از خود چون مه سی روزه پنهان آمدملاجرم همسایه خورشید تابان آمدم
۲
عقل را دیدم سبک سر، یافتم جان را گرانسرو را بگذاشتم در کوی جنان آمدم
۳
پیش ازین پروانه بودم، دوش رفتم پیش یارخدمتی کردم به سر، شمع شبستان آمدم
۴
غرقه و محبوس خود بودم ز خود رفتم برونچون ز ماهی یونس و یوسف ز زندان آمدم
صفحهٔ ۱ از ۲