خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویشخون انگوری نخورده باده شان هم خون خویش
۲
هر کسی اندر جهان مجنون لیلیّی شدندعارفان لیلیِّ خویش و دم به دم مجنون خویش
۳
ساعتی میزان آنی ساعتی موزون اینبعد از این میزان خود شو تا شوی موزون خویش
۴
گر تو فرعون منی از مصر تن بیرون کنیدر درون حالی ببینی موسی و هارون خویش
صفحهٔ ۱ از ۴