خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای پسر نیستی ز هستی بهبت پرستی ز خودپرستی به
۲
چون ز خود می‌رهاندت مستیهوشیارا ز هوش مستی به
۳
اجلم کند پای را دو سه گامپیش دارد که پیش دستی به
۴
از بلندی چو باز خواهی گشتسوی پستی، مقام پستی به
صفحهٔ ۱ از ۲