خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدشبوک این همت ما جانب بستان کشدش
۲
گرچه جان را نبود قوت این گستاخیآنک جان از مدد رحمت جانان کشدش
۳
هر دم از یاد لبش جان لب خود می‌لیسدور سقط می‌شنود از بن دندان کشدش
۴
جانب محو و فنا رخت کشیدند مهانتا بقا لطف کند جانب ایشان کشدش
صفحهٔ ۱ از ۳