خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوز تو کجا گیرد، در خرمن هر خامی؟مرغ تو فرو ناید، ای دوست به هر بامی
۲
مرد ره سودایت، صاحب قدمی باید کان بادیه را نتوان، پیمود به هر گامی
۳
بد نام ابد کردم، خود را و نمی‌دانم درنامه اهل دل، نیکوتر ازین نامی
۴
از عشق تو زاهد را دم گرم نخواهد شد زیرا که بدان آتش هرگز نرسد خامی
صفحهٔ ۱ از ۲