خلوتی با سلمان ساوجی
غزل شمارهٔ ۳۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مبارک منزلی، کانجا فرود آید چو تو ماهی همایون عرصه‌ای، کارد به سویش رخ چنین شاهی
۲
روان شد موکب جانان چرایی منتظر ای جان؟چو خواهی رفت ازین بهتر نخواهی یافت همراهی
۳
مکن عیبم که می‌کاهم چو ماه از تاب مهر او که گر ماهی تب مهرش کشد گویی شود کاهی
۴
مرا نقدی که در وجهش نشیند نیست الا شک مرا پیکی که ره آرد به کویش نیست جز آهی
صفحهٔ ۱ از ۳