خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خواجه چرا کرده‌ای روی تو بر ما تُرُشزین شکرستان برو! هست کس این جا تُرُش
۲
در شکرستانِ دل قند بود هم خجلتو ز کجا آمدی ابرو و سیما تُرُش ؟
۳
بر فلک آن طوطیان جمله شکر می‌خورندگر نپری بر فلک منگر بالا ترش
۴
رستم میدان فکر پیش عروسان بکرهیچ بود در وصال وقت تماشا ترش
صفحهٔ ۱ از ۴