خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز درآمد ز راه بیخود و سرمست دوشتوبه کنان توبه را سیل ببردست دوش
۲
گرز برآورد عشق کوفت سر عقل راشد ز بلندی عشق چرخ فلک پست دوش
۳
دولت نو شد پدید دام جهان را دریدمرغ ظریف از قفس شکر که وارست دوش
۴
آنچ به هفت آسمان جست فرشته و نیافتنک به زمین گاه خاک سهل برون جست دوش
صفحهٔ ۱ از ۳