خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند از این قیل و قال عشق پرست و ببالتا تو بمانی چو عشق در دو جهان بی‌زوال
۲
چند کشی بار هجر غصه و تیمار هجرخاصه که منقار هجر کند تو را پر و بال
۳
آه ز نفس فضول آه ز ضعف عقولآه ز یار ملول چند نماید ملال
۴
آن که همی‌خوانمش عجز نمی‌دانمشتا که بترسانمش از ستم و از وبال
صفحهٔ ۱ از ۲