خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کار مرا چو او کند، کار دگر چرا کنم؟چونک چشیدم از لبش، یاد شکر چرا کنم؟
۲
از گلزار چون روم؟ جانب خار چون شوم؟از پی شب، چو مرغ شب، ترک سحر چرا کنم؟
۳
باده اگر چه می‌خورم، عقل نرفت از سرممجلس چون بهشت را، زیر و زبر چرا کنم؟
۴
چونک کمر ببسته‌ام، بهر چنان قمررخیاز پی هر ستاره گو، ترک قمر چرا کنم؟
صفحهٔ ۱ از ۲