خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به کی ای شکر چو تن بی‌دل و جان فغان کنمچند ز برگ ریز غم زرد شوم خزان کنم
۲
از غم و اندهان من سوخت درون جان منجمله فروغ آتشین تا به کیش نهان کنم
۳
چند ز دوست دشمنی جان شکنی و تن زنیچند من شکسته دل نوحه تن به جان کنم
۴
مؤمن عشقم ای صنم نعره عشق می زنمهمچو اسیرکان ز غم تا به کی الامان کنم
صفحهٔ ۱ از ۲