خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من از اقلیم بالایم سر عالم نمی‌دارمنه از آبم نه از خاکم سر عالم نمی‌دارم
۲
اگر بالاست پراختر وگر دریاست پرگوهروگر صحراست پرعبهر سر آن هم نمی‌دارم
۳
مرا گویی ظریفی کن دمی با ما حریفی کنمرا گفته‌ست لاتسکن تو را همدم نمی‌دارم
۴
مرا چون دایه فضلش به شیر لطف پرورده‌ستچو من مخمور آن شیرم سر زمزم نمی‌دارم
صفحهٔ ۱ از ۴