خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر برمزن از هستی تا راه نگردد گمدر بادیه مردان محوست تو را جم جم
۲
در عالم پرآتش در محو سر اندرکشدر عالم هستی بین نیلین سر چون قاقم
۳
زیر فلک ناری در حلقه بیداریهر چند که سر داری نه سر هلدت نی دم
۴
هر رنج که دیده‌ست او در رنج شدیدست اومحو است که عید است او باقی دهل و لم لم
صفحهٔ ۱ از ۳