خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۶۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بزن آن پرده نوشین که من از نوش تو مستمبده ای حاتم مستان قدح زفت به دستم
۲
هله ای سرده مستان به غضب روی مگردانکه من از عربده ناگه قدحی چند شکستم
۳
چه کم آید قدح آن را که دهد بیست سبوکشبشکن شیشه هستی که چو تو نیست پرستم
۴
تو مپرسم که کیی تو بده آن ساغر شش سوچو شدم مست ببینی چه کسستم چه کسستم
صفحهٔ ۱ از ۳