خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۶۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندمشکم ار زار بگرید من عیار بخندم
۲
مثل بلبل مستم قفس خویش شکستمسوی بالا بپریدم که من از چرخ بلندم
۳
نه چنان مست و خرابم که خورد آتش و آبمهمگی غرق جنونم همگی سلسله مندم
۴
کله ار رفت بر او گو نه کلم سلسله مویمخر اگر مرد بر او گو که بر این پشت سمندم
صفحهٔ ۱ از ۴