خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۶۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند خسپیم صبوح است صلا برخیزیمآب رحمت بستانیم و بر آتش ریزیم
۲
آن کمیت عربی را که فلک پیمای استوقت زین است و لگام است چرا ننگیزیم
۳
خوش برانیم سوی بیشه شیران سیاهشیرگیرانه ز شیران سیه نگریزیم
۴
در زندان جهان را به شجاعت بکنیمشحنه عشق چو با ماست ز کی پرهیزیم
صفحهٔ ۱ از ۵