خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیمتا نقش‌های خود را یک یک فروتراشیم
۲
از خویش خواب گردیم همرنگ آب گردیمما شاخ یک درختیم ما جمله خواجه تاشیم
۳
ما طبع عشق داریم پنهان آشکاریمدر شهر عشق پنهان در کوی عشق فاشیم
۴
خود را چو مرده بینیم بر گور خود نشینیمخود را چو زنده بینیم در نوحه رو خراشیم
صفحهٔ ۱ از ۲