خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دممی زن دهل به شکر دلا لم و لم و لم
۲
هین طبل شکر زن که می طبل یافتیگه زیر می زن ای دل و گه بم و بم و بم
۳
از بهر من بخر دهلی از دهلزنانتا برکنم ز باغ جهان شاخ و بیخ غم
۴
لشکر رسید و عشق سپهدار لشکرستصحرا و کوه پر شد از طبل و از علم
صفحهٔ ۱ از ۴