خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیماز رشک و غیرت است که در چادری شدیم
۲
روزی که افکنیم ز جان چادر بدنبینی که رشک و حسرت ماهیم و فرقدیم
۳
رو را بشو و پاک شو از بهر دید ماور نی تو دور باش که ما شاهد خودیم
۴
آن شاهدی نه‌ایم که فردا شود عجوزما تا ابد جوان و دلارام و خوش قدیم
صفحهٔ ۱ از ۴