خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به غم فرونروم باز سوی یار رومدر آن بهشت و گلستان و سبزه زار روم
۲
ز برگ ریز خزان فراق سیر شدمبه گلشن ابد و سرو پایدار روم
۳
من از شمار بشر نیستم وداع وداعبه نقل و مجلس و سغراق بی‌شمار روم
۴
نمی‌شکیبد ماهی ز آب من چه کنمچو آب سجده کنان سوی جویبار روم
صفحهٔ ۱ از ۴