خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهموگر درم نگشایی مقیم درگاهم
۲
چو ماهیم که بیفکند موج بیرونشبه غیر آب نباشد پناه و دلخواهم
۳
کجا روم به سر خویش کی دلی دارممن و تن و دل من سایه شهنشاهم
۴
به توست بیخودیم گر خراب و سرمستمبه توست آگهی من اگر من آگاهم
صفحهٔ ۱ از ۳