خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه باماشارتی که بکردی به سر به جای سلام
۲
به حق آنک گشادی کمر که می نرومکه شد قمر کمرت را چو من کمینه غلام
۳
به حق آنک نداند دل خیال اندیشمثال‌های خیال مرا به وقت پیام
۴
به حق آنک به فراش گفته‌ای که بروبز چند گنده بغل خانه را برای کرام
صفحهٔ ۱ از ۴