خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گوشه‌ای بروم گوش آن قدح گیرمکه عاشق قدح و درد و خصم تدبیرم
۲
خوش است گوشه و یا گوشه گشته‌ای چون منبه هر چه باشد از این دو چو شهد و چون شیرم
۳
چو آب و روغن با هر کی مرغ آبی نیستکه زهره طالعم و شکر سکرتأثیرم
۴
ز خلق من آن خواهم که شکر سکر کنددگر همه به تو بخشیدم ای بک و میرم
صفحهٔ ۱ از ۲